پایگاه خبری تحلیلی تفتان ما 25 آذر 1396 ساعت 13:55 http://www.taftanema.ir/news/451035/روایتی-سیاه-فمینیستی-زن-بودن-آیا-دوران-جاهلیت-باز-گشته-ایم -------------------------------------------------- عنوان : روایتی سیاه و فمینیستی از «زن بودن»/ آیا به دوران جاهلیت باز گشته‌ایم؟! -------------------------------------------------- نمایش «من یه زنم، صدامو می‌شنوی؟» بیان محدودیت‌ها و سرخوردگی‌های زنان به شیوه‌ای فمینیستی است. این روایت به حدی افراطی است که گویی به دوران جاهلیت برگشته‌ایم و فرزندان دختر ننگین و منحوس هستند! متن : به گزارش سرویس فرهنگي تفتان ما،گروه هنر: نمایش من یه زنم، صدامو می شنوی؟ به کارگردانی و نویسندگی کاملیا غزلی از سیزدهم آذر ماه در سالن اصلی تالار مولوی به صحنه رفته است. این نمایش کاری از گروه تئاتر پراکسیس بوده و با بازی الناز اسماعیل زادگان، دیبا خاتمی، لاله مرزبان، غزاله مشعشعی، ساناز نجفی، مهسا نعمتی، دریا یاسری و سروش کریمی نژاد همراه است. در نگاه اول عنوان نمایش تبعیض علیه زنان و رویکرد فمینیستی را به ذهن می رساند، در حالی که کارگردان این نمایش در گفت وگویی چنین چیزی را براساس ادعاهای خودش رد کرده است. با تماشای کار شاید چندان هم دور از ذهن نباشد که چنین رویکردی نزدیک به تفکرات تبعیض علیه زنان است. نمایش از همان ابتدا و در تاریکی با سروصداهای مهیب و ترسناک آغاز می شود عده ای زن که یک به یک با حرکات دست و پا ، حالت های چهره، کلمات مقطع و بریده به مشکلات و مسائلشان اشاره می کنند درحالیکه در بین همه آنها البته یک مرد با کله اسب نیز حرکات ریتمیکی انجام می دهد. همه این زنان به نوعی احساس سرخوردگی دارند، عقده های درونی شان زیاد است و در کلمات مقطع و بریده شان بغض هایشان را فرو می خورند، این بغض ها از لحظه تولد با آنها بوده است هر یک به دلائلی دچار سرخوردگی و شکست در زندگی شان شده اند. یکی به خاطر دختر متولد شدن، دیگری ازدواج اجباری و سایرین نیز هر یک به دلائل مختلفی از تولد خودشان در جنس مؤنث پیشمان هستند و آرزو می کنند که کاش دختر نبودند درحالیکه چنین تفکری در جامعه ای مذهبی همچون جامعه ما که دختردار بودن در خانواده ها مذمت نشده است، جای بسی تعجب دارد! گویی به ۱۴۰۰ سال قبل و دوران جاهلیت برگشته ایم که فرزند دختر را ننگین می دانستند و او را زنده به گور می کردند. نمونه مسائلی که درباره معضلات جنس زن در این کار بدان پرداخته شده مسائلی است که ممکن است برای هر دو جنس هم اتفاق بیفتد، درحالیکه اینجا هیچ حرفی از مرد و جامعه مردان به میان نمی آید، حتی هیچ کس در این جامعه سیاهی که در این نمایش ترسیم شده به یاد پدرش، همسرش و مرد مورد علاقه اش نمی افتد، به استثنای چند بخش دیالوگ ها که افراد به یاد عشق های از دست رفته یا خیانت شده به آنها می افتند. پدران در این نمایش تنها زمانی نامشان به زبان می آید که دخترشان خبطی کرده و سیلی به گوش او می نوازند. با همین مضمون که یکی از زنان به پدرش می گوید: پدر من زن شدم و سیلی محکمی در قبالش دریافت می کند! فضای نمایش تاریک و سیاه است، دیوارها شیشه ای و هر لحظه ممکن است از هم بپاشد، زنان روان پریش و آزرده دل هستند و تنها شاید لالایی مادرانشان که آن هم به تعبیر خودشان، بدبختانی چون خودشان هستند، آرام بگیرند. حال باید از نویسنده این کار پرسید که ترسیم چنین فضای تاریک و خوفناکی با خلق شخصیت های روان پریش چه کمکی می تواند به فضای جامعه ای بکند که نیازمند امید بیشتر برای زندگی است،؟ جامعه ای که زنانش در آن اگر بیشتر از مردان نباشند، کمتر نیستند و هر کدام تحصیلات عالیه، مشاغل مناسب و ... را دارند! ترسیم فضای غم انگیز که به دفعات می تواند ذهن مخاطب را مغشوش و دچار عذاب و اذیت قرار دهد، آیا به این اندازه مورد نیاز است؟ هدف ازترسیم این فضا این است که نشان دهیم زنان جامعه ما در زندان زندگی می کنند؟ هیچ حقی ندارند و تنها یک طناب به گردن آنها انداخته اند و آنها را به هر سمت و سو می برند و در نهایت شاید نویسنده خواسته با صحنه ای که همه زنان دور هم جمع شده و می گویند که باید قوی باشیم تا به خواسته هایمان برسیم، نتیجه گیری کند که زنان نباید ضعیف باشند و آیا این همان بعد فمینیستی کار نیست؟ این نمایش نه تنها نمی تواند تصویری صحیح از زنان جامعه ما نشان دهد بلکه ذهنیت زنان به عنوان نیمی از افراد را به سمتی سوق می دهد که درست نیست و فضای یأس و ناامنی و تردید را به دل آنها خواهد انداخت و نیم دیگر جامعه یعنی مردان را نیز منزجر خواهد کرد. انتهای پیام/